Filmreview: The Hobbit: An Unexpected Journey
Negen jaar na het laatste deel uit de Lord of the Rings-trilogie komt de fantasiewereld van schrijver J.R.R. Tolkien terug in de bioscoop. De verwachtingen zijn vooraf torenhoog en het is de vraag of regisseur Peter Jackson met The Hobbit: An Unexpected Journey daar aan kan voldoen.
The Hobbit is de prequel op de Lord of the Rings. In 1937 uitgebracht als boek met 310 pagina’s beschrijft The Hobbit het verhaal dat voorafgaat aan de avonturen van Frodo Balings. Hoewel het verhaal als één boek is geschreven, maakt regisseur Peter Jackson er een drieluik van. Dit lijkt gek, omdat Lord of the Rings ook een trilogie was, maar die was gebaseerd op drie boeken. Afijn, de films zullen waarschijnlijk zo’n negen uur in beslag gaan nemen en pas na het derde deel kan worden geoordeeld of die lengte is geoorloofd.
In The Hobbit staan de avonturen van de oom van Frodo, Bilbo Baggins (gespeeld door Martin Freeman) centraal, die zich zestig jaar voor Lord of the Rings afspelen. Hij probeert een zo rustig en vredig mogelijk leventje te leiden totdat op een dag de tovenaar Gandalf (Ian McKellen) voor zijn deur staat en zegt: “Bilbo Baggins, I’m looking for someone to share in an adventure”
Bilbo heeft hier totaal geen interesse in. Hij wil zijn rustige leventje behouden en een avontuur past daar niet bij. Uiteindelijk heeft hij die avond zijn huis vol zitten met dertien dwergen die op uitnodiging van Gandalf zijn langsgekomen. Ze maken een enorme bende van het huisje, maar als Bilbo de volgende dag wakker wordt hebben ze alles weer keurig netjes gemaakt. Dat is het moment waarop hij twijfelt of hij altijd zo’n rustig leven wilt hebben en hij besluit achter het gezelschap aan te rennen om mee te gaan op avontuur.
Samen met de dertien dwergen en Gandalf maakt hij een lange reis door Midden-Aarde (zoals we al gewend waren in The Lord of The Rings), met als doel het koninkrijk van de dwergen (gelegen in The Lonely Mountain) te herstellen.
De tocht is een herkenningsfeest voor de fans. Veel locaties zijn gelijk, de soundtrack heeft dezelfde herkenbare klank en ook enkele personages zijn teruggekeerd op het witte doek. Waarom zou je dingen ook veranderen als het goed is? Het zorgt voor een prachtige samenhang tussen The Hobbit en de Lord of the Rings en dat is alleen maar goed.
The Hobbit is gelukkig geen maaltijd die opnieuw is opgewarmd. Het nieuwe verhaal biedt genoeg nieuws, hoewel de film enorm traag op gang komt. Peter Jackson probeert alle personages goed te introduceren, maar dit haalt in het begin de snelheid uit de film. Gelukkig dat we de introductie in de volgende delen kunnen overslaan.
Helaas blijven de meeste personages alsnog redelijk plat, maar dat geeft extra veel ruimte voor de hobbit Bilbo. Die rol wordt door Martin Freeman prima ingevuld, hij overschaduwt zijn medeacteurs op gezonde manier en dat is mooie vooruitgang ten opzichte van Elijah Wood’s rol als hobbit Frodo in Lord of the Rings.
Qua techniek is de film natuurlijk sterk verbeterd ten opzichte van de voorgaande trilogie. De film oogt als pareltje en de extra scherpe HFR-versie (48 frames per seconde in plaats van 24) zorgt voor een subliem niveau van detail. In het begin van de film zorgt dit ervoor dat alle bewegingen veel te snel lijken te gaan, maar als je eenmaal gewend bent aan de hoge beeldkwaliteit is het echt genieten van de details.
Helaas ligt daar ook direct een keerzijde van de film. De scherpe beelden komen de special effects niet altijd ten goede. De computeranimaties zijn prachtig gemaakt, maar op sommige momenten zie je te duidelijk dat het gemaakt is. Hierdoor lijkt de film soms op een computerspel, een andere keer zie je duidelijk dat een shot voor een green screen is gefilmd. Of op dit gebied de normale versie en de HFR-versie verschillen is ons nog niet helemaal duidelijk. Hier komen we in een later artikel op terug.
Afgezien van de soms, voor het getrainde oog, iets te duidelijke animaties is The Hobbit voor fans van de serie een prachtige terugkeer in Midden-Aarde. Het verhaal is als kinderboek verschenen en daardoor is de film wel vrediger dan de Lord of the Rings. Na het trage begin vliegt de film voorbij en hoop je dat het vervolg van The Hobbit al uit is, maar helaas moeten we nog een jaar wachten.
Verdict
The Hobbit: An Unexpected Journey brengt ons eindelijk weer terug in de fantasiewereld Midden-Aarde. Het borduurt verder op het succes van Lord of the Rings en doet dat op een prachtige manier. Afgezien van wat kleine smetjes is The Hobbit een heerlijke film geworden, waarbij de drie uren voorbijvliegen.